Gulliver

Би уг нь өмнө нь энд тэнд хэд хэдэн блог нээж байсан юм. Мэдэхгүй ээ, тэгээд олигтой хүн хар уншихгүй, хүүхэн шуухан сэтгэгдэл бичихгүй, гол нь редакцийн санхүүжилт байхгүй болохоор ч тэр юм уу тэгээд л зогсчихсон. Гэтэл саяхан Бөмбөгөрийн тэнд ном зардаг ах, эгч нарын  номнуудыг худалдаж авах гэж байгаа болоод баахан харж зогстол нэг юм харлаа. "Цасан дээр үлдсэн хүний дурсамж нэгэн өдрийн настай, харин цаасан дээр үлдсэн дурсамж нэгэн амьдралын настай гэж".... Яахав дээ, хийж, гийгүүлсэн реформын шинжтэй түүхэн гавьяа байхгүй ч хүн юм байна даа, хаяа элдэв, хангайн юмаа бичиж байвал насны сүүдэр хэвийсэн үедээ харахад ч гэсэн тэмдэглэл хэрэгтэй юм уу гэж бодоод л... Ач, гуч, жич, дөч нараа суулгачихаад блогоо нээгээд л "Үгүй энэ чинь, энэ дэлхийн санхүүгийн хямралаас хэрхэн гарахыг би яг хэлсэн байж шүү, энэ Топ модель Дулмаа чинь нээрээ  жаран гурван жилийн өмнө Нарантуулын оймсны лангууны тэнд  надтай таарсан юм байна шд, зураг нь энэ байна, хараа, өвөө нь ид саятан болж байх үедээ ч  " Монгол орны эко системийг цөлжилтөөс хамгаалах онол, арга зүйн асуудалд" гэсэн  ийм мундаг асуудал дэвшүүлсэн өгүүлэл бичээ л явж байсан шд,  Муу чавганц маань 55 жилийн өмнө яасан туранхай байгаа вэ? Одоо ч больж дээ гэж мэгээл... " Тэгээд мөнөөх мундаг үгийг бас сохроор дагалгүй Монгол эр хүний  авах гээхийн ухаанаа гаргаж, "За, за одоо ч тэгээд нэг муу цаас байтугай Алтаа эгчийн Бөмбөгөр, мөмбөгөр, Баяраа ахын намын байр майр хүртэл шатдаг болсон цаг, Ерөөсөө блог нь дээр юм байна" гэж дүгнээд энэ үгсийг бичиж байна. Та бичсэн зүйлүүдийг уншаад хэрхэхийг би мэдэхгүй. Харин би бичиж байхдаа жаргалтай байна аа.